|
İki saattir Amerikan seçimlerinden bahsetmemek için kendimi zor tutuyorum.
Bu yüzden yaklaşık 45 dakikadır ilham gelsin de havadan sudan bahsedeyim diye bekliyorum ama mümkün değil, gelmiyor. Bu yüzden dayanamayacağım, hazırsanız konuya giriyorum:
Obama ne kadar çok bizim Kayserili tanıdıklara benziyor, size anlatamam.
Bugüne göre dün sabah gazeteyi açar açmaz şüpheci annem “Bu adamın bakışlarında ve şaibeli konuşmalarında beni rahatsız eden bir şey var” dedi. Oysa Obama’yı anneannesinin büyütüp okuttuğunu duysa derhal empati, sempati, bilimum güzel hisler duyacaktı.
Ku Klux Klan ruhuna sahip anne babalarımız, böyyüklerimiz, olayda te Türkiye’den bile bir bit yeniği arayışındalar.
Şimdi esas meseleye geçip yazımızın ana konusunu anneannesiyle büyüyen çocuklar mı, yoksa Obama’nın zaferi ve Türkiye’ye etkilerinden mi bahsedelim.
Tabii ki ikincisinden bahsedelim. Ehhehhehh...
Obama’nın kazanmasına her aklıbaşında insan gibi sevindim.
Hayır şunu anlamıyorum;
bir insanın Obama’nın başkan olmasını istememesi için ruh hastası olması gerekiyor. Eşitlik, barış ihtimalini dahi istemiyor, varoşların bombalanmasını istiyor, en önemlisi de, Rap müziği sevmiyor olması gerekiyor.
Diyelim ki Buş gibi biri, diyelim ki Ceyar gibi biri; belli ki ilk kez bir siyah başkan olursa bir şeyler güzelleşecek, düşünceler farklılaşacak.
Mevcut dünya sisteminin ne kadar da taklaya geldiği gün gibi ortada.
Kimileri diyor ki, değişen bir şey olmayacak, bu sadece bir renk farkı olacak. E daha n’olsun.
Bir yerden başlamak gerekiyor.
Değişimler öyle zart diye olmuyor, bunu hepimiz biliyoruz. Hatta bırakın başkanlığı kazanmasını, kazanamayıp sadece aday olması bile dünyanın seyrini değiştirecekti.
Düşünsenize, eksende 1 milimden çok daha az bir kayma bile Dünya’nın iklimini, güneş sistemindeki rotamızı, bütün bunları değiştirebilir. Küresel ısınmada üç derecelik ısınmanın hepimizin ağzını kıracağını söylüyorlar; siyah başkan hiçbir şey yapmasa, ööeeyle otursa bile bunun tüm dünyaya etkisi olacaktır.
Gelelim Türkiye’ye...
Türkiye’de politize takım şimdiden PKK durumu, Ermeni meselesi hakkında Obama’nın Türkiye’ye gıcık kapıp kapmadığının derdine düştü bile.
Eli kolu Amerika’ya bağlı kısım ve bir de sistem gereği bağlı olsa bile, Amerika karşıtı kısım var. Dengeler daha şimdiden değişti.
Aslında şöyle de bir tehlike var: Amerika’nın dünya sempatisini epeydir kaybetmiş olması, Obama’yla en Amerikan karşıtlarını bile garip bir siyah hipnozuyla Amerikan sempatizanı yapması gibi bir durum var.
Mesela hiçbir Amerikan seçimiyle ilgilenmeyen bendeniz ve arkadaşlarım konuya epey
mesai harcadık, Obama’ya futbol coşkusu gibi bir coşkuyla Amerikalılaşarak taraf tuttuk filan; ‘hepimiz siyahız’ hesabı.
Bu hipnoz, doların deliler gibi yükselişi, bunlar hoş şeyler değil. Sen orda sevine sevine
ebleh ebleh dururken hipnoz esnasında arkadan gelip artık kafana zopayı da indirirler.
Arkayı kollama devri belki de esas şimdi geldi.
Bir saniye, benim kafam karıştı, konuyu toparlayalım:
Şimdi ne dedik en başta, Obama’yı destekliyoruz dedik, konu sonlara doğru ‘yav niye bu kadar şevkle destekliyoruz ki’ye geldi, sonra olay nereye bağlanmıştı, hah, hepimiz siyahız, aslında biz siyahları destekledik, ezilenleri destekleyenleri destekledik dedik, sonra konu geldi geldi nereye dayandı, haaaa, tamam yaa, biz öyle sevinçle şaaparken onlar da bize bir fenalık etmesin diye şoolmuştu en son. E tamam ne güzel toparlamışız işte.
Zaten blöf yaptım, aslında hiç kafam basmıyordu, sizi denemek için yazdım.
La sakın Amarikâ da bizi denemek için siyah başkan seçmiş olmasın?
ÖNEMLİ NOT: Şu dönemde bol bol yakalarsınız, Meclis’teki herrrkesin Amarikâ deyişine
n’olur dikkatinizi çekerim.
Radikal / Ayça Şen Köşe Yazısıdır.
|
Bu başlığı beğenen üye sayısı: 0
